شرمنده ی جوانی از این زندگانیم

دور از کنار  مادر و  یاران   مهربان

راز  زمانه کشت به   نا مهربانیم

دارم هوای صحبت یاران رفته  را

یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم

گفتی که اتشم نشانی ولی چه سود

برخاستی که بر سر اتش   نشانیم

در خواب دیده ام که تو می خوانیم به خویش

بی  داریم  مباد  که   دیگر     نرانیم

شمعم گریست زار به بالین که شهریار

من نیز چون تو همدم سوز نهانیم

                                                              "  شهریار"